Coloring The Void

De lente lijkt overal aanwezig, zij het in de hoofden van de mensen. Ook de inspiratie is heel even verdwenen of wordt op zijn minst verplaatst door preoccupatie op andere vlakken. Ik beken, want ik vertoon dezelfde verschijnselen.

Momenteel werk ik de laatste restjes thesis af. Een aantal stukken zijn reeds door mijn promotor gelezen en goedgekeurd. Meer zelfs: “over het algemeen uitstekend. Omvattend en goed gedocumenteerd, maar toch helder. De boodschap komt prima over.” Nu nog een laatste stukje literatuur en wat van mijn onderzoek afwerken. Het einde is in zicht en overvalt me wat, daarover later meer.

Ik blijf een beetje vastgelijmd aan Antwerpen. Ik leer een stad kennen zoals ik die nog niet eerder had gezien. Hoewel ik dat in het verleden al meermaals claimde, in wezen bij elk nieuwe persoon die ik er leerde kennen, is het anders nu. Misschien is dat toe te schrijven aan het feit dat ik op dat vlak wat nuchterder ben geworden. Of misschien is het gewoon een voorteken dat dat extra (’nutteloze’) jaartje Politieke Communicatie mij goed zal doen. Al was het maar omdat ik mezelf eindelijk zal kunnen toewijden aan iets wat ik écht graag wil doen.

In tijden dat ‘de regering’ van crisis naar crisette sukkelt, mis ik de sfeer van de politieke redactie van een krant. Wat me eigenlijk doet nadenken over wat ik beroepshalve met mijn leven wil gaan doen. Misschien moet ik toch overwegen om datzelfde leven op te offeren aan de schoonheid van de letters en de kracht van woorden. Want daar ben ik goed in. Althans zo maken anderen de keuze voor mij.

Ps. Na mijn winterstop inzake lopen in open lucht, ben ik sinds vorige week terug rondjes rond de Watersportbaan (én terug) aan het lopen. Heerlijk om die loopband te kunnen laten voor wat die is. Vandaag klokte ik trouwens af op 0:21:30. Tot dusver mijn beste tijd.