You are currently browsing the monthly archive for juli, 2008.
De fictionele campagneboodschappen ‘I believe in Harvey Dent’ en ‘I believe in Harvey Dent too’ moesten de wereld eind mei van vorig jaar doen warmlopen voor de komst van de nieuwste Batman film. De marketingcampagne kreeg op 22 januari dit jaar echter een dramatische en gitzwarte wending wanneer plots Heath Ledger (The Joker) overlijdt aan de gevolgen van een (accidentele?) overdosis slaappillen. Zes maanden na zijn dood herleeft de acteur op het witte scherm en zien we Ledger schitteren in Batmans nieuwste, ‘The Dark Knight’.
In de prent voert Batman de strijd tegen de misdaad verder. Met de hulp van luitenant Jim Gordon en openbaar aanklager Harvey Dent neemt de zwarte held zich voor om de resterende maffiaorganisaties te ontmantelen. Aanvankelijk werpt de samenwerking vruchten af, maar al gauw wordt het trio het slachtoffer van de heersende chaos die door psychopaat en nihilistische freak The Joker wordt veroorzaakt. Deze laatste wordt niet gedreven door een drang naar geld, maar wel door jeugdfrustratie, jeugdtrauma’s en een drang naar complete anarchie.
Met ‘The Dark Knight’ stond regisseur Christopher Nolan voor een lastige opdracht. Het vervolg op ‘Batman Begins’ moest op zijn minst groter, spectaculairder en imposanter zijn dan zowel zijn voorganger als het origineel. Tegelijkertijd moest een overkill vermeden worden. En dat is meer dan gelukt. Zelfs voor niet diehard-fans werkt de film enorm aanstekelijk.
Dat komt omdat de film gebruik maakt van een soort noir-element dat we ook terugvinden bij de Batman stripverhalen. In die zin kan ‘The Dark Night’ zeker gezien worden als een misdaadepos, een verhaal over de donkere zijde van de stad. Er hangt een donkere romantiek rond, en dat werkt heel aantrekkelijk. Bovendien wisselen drama en trauma elkaar ragfijn af, of lopen ze in sommige gevallen haarscherp naast elkaar. Altijd vergezeld van een morele diepgang, een wrede manipulatie die elk mens aan het wankelen kan brengen. Het mooiste voorbeeld daarvan is oa. de psychologische oorlogsvoering waar The Joker op teert. Maar ook de voor- en achterkant in elk karakter, in elke daad en in elke beslissing doet nadenken. Vooral omdat de vragen die daarbij rijzen voor een stuk de huidige toestand in de Verenigde Staten reflecteren.
Het was trouwens Christian Bale (Batman) zelf die in De Morgen (23/07) liet optekenen waarom Batman in vergelijking met andere superhelden interessant is: ‘Simpelweg omdat hij geen superkrachten heeft. Op geld na dan.’
Linkdump » Official Site
YouTube » Trailer ‘The Dark Knight’
Er raast een spook door de ruïnes. Of door de fundamenten, afhankelijk van hoe je er naar kijkt. Er zijn dagen, én nachten, waarop ik steevast geconfronteerd word met deze werkelijkheid ook al poog ik er zo weinig mogelijk over na te denken. Jijzelf houdt (hield) het altijd bij een ‘wat moet gebeuren, zal gebeuren’. De eigen ervaring leert dat het dit soort fatalisme is dat als voorbode gebruikt wordt om iets naar de Griekse kalender te verwijzen op een niet eens zo stiekeme manier.
Want als er één iets is dat ze allemaal gemeen hebben is het dat ze nooit willen dat je gekwetst wordt, door hen. Projectie, of in sommige gevallen een valse prospectie. Pas dan klopt het plaatje. Net omdat de waarheid kwetst lijkt het in sommige gevallen beter dat ze niet uitgesproken wordt. In plaats daarvan wordt er een dikke nevel geschept. De duidelijkheid. Ofschoon na een tijdje want duidelijkheid is nooit het middel dat een doel in zich draagt. De pijnlijke stilte daarentegen, is dat wel. Het bindmiddel als het ware, tussen het ‘nu niet’ en het ‘nooit meer’.
Het grote voordeel van de stilte is dat je niets hoeft uit te spreken. In puur economische termen blijft de schuldgraad dus miniem. De uiteindelijke kost verbonden aan de aangegane transactie is met andere woorden verwaarloosbaar klein. Je kan gewoon verder gaan en doen alsof er niets is gebeurd. Zonder enige wroeging. De afwezigheid van een dergelijk ethisch bewustzijn werkt heterostatisch in op de stilte. Ze duwen elkaar steeds verder de hoogte in.
Na exact twee maanden en zes dagen ken ik je genoeg om je grote ongelijk op een aantal vlakken vast te stellen. Behalve dan misschien op dit: dat ik teveel nadenk over dingen.
* de titel is Zweeds voor geestesspoken.
Er schuift weinig hier. Tussen vorige en deze week zijn er exact twee noemenswaardige dingen gebeurd. Vooreerst klokte ik deze week mijn gebruikelijke rondje watersportbaan af op 21′15”. Mocht er een zekerheid bestaan in dit leven, dan is het wel deze: een betere tijd dan eerdergenoemde zit er niet in. In tweede instantie studeerde ik vandaag af met onderscheiding. Hoewel de post-rationalistatie hier leert dat er wel degelijk meer potentieel inzat, neem ik genoegen met de mij toegekende graad.
Zoals het hoort deed ik vandaag trouwens een impulsieve post-examen aankoop. Gezien het feit dat ik mijn kracht- en looptraining momenteel niet kan combineren met mijn zwemmen (dank u, stad Gent) kocht ik maar een paar skeelers. Het mag dan wel ruim tien jaar geleden zijn dat ik nog op wieltjes stond, de basisprincipes ben ik duidelijk niet verleerd. Nu opnieuw de techniek onder de knie krijgen.
Ondertussen weeg ik trouwens het verder studeren af tegen het gaan werken. Eerlijk toegegeven: de twijfel slaat toe als ik nadenk over wat ik écht wil gaan doen. Niettemin leunt de balans momenteel af richting werken, al blijft de optie verder studeren wel degelijk open. Er lopen een aantal sollicitaties, maar mochten deze vruchteloos blijken, dan zal het waarschijnlijk een specialisatiejaar worden. Time will tell.
Tot slot zal ik ook mijn CV toevoegen aan dit weblog. Potentieel geïnteresseerde werkgevers kunnen mij – uiteraard – altijd mailen. Als er genoeg vraag naar is wil ik ook wel mijn scriptie ter beschikking stellen. Geïnteresseerde lezers, ondertussen zijn we met zijn zeventienen, moeten maar wat gegevens achterlaten.
