You are currently browsing the monthly archive for augustus, 2008.
Vorige week verscheen er geen geweldig interessant weekoverzicht. De superlatieven waren afwezig, de remonte gecounterd. Er was boosheid, verstomming en ongeloof. Vooral veel ongeloof. Zelf verkoos ik, daar beneden, even ter plaatse te trappelen. Te schuilen en te wachten. Op een storm die maar niet voorbij wou trekken. De mentale klik kwam deze week als bliksem uit de lucht gevallen. Soms is het beter om vooruit te kijken in plaats van constant in het verleden te blijven graaien.
De flashback als stijlfiguur voorspelt continuïteit en voorspelbaarheid. Bij wijze van experiment zal ik er deze week van afwijken. In plaats daarvan hanteer ik de wispelturigheid van de flashforward. Een riskante operatie niet geheel zonder gevaren. De kans bestaat immers dat de geplande gebeurtenissen niet overeenstemmen met de eigenlijke agenda van het moment (als) dat zich aandient. Een risico dat ik, hetzij voor een keer, onderschrijf.
Op donderdag zal het (tijdelijke) ontslag ingediend worden. De reden is tweevoudig: er moet enerzijds wat voorbereidingstijd gescoord worden voor een vergelijkend examen annex selectieproef op dinsdag, en anderzijds vertrekt mijn vliegtuig naar Madrid op woensdag. In tegenstelling tot het laatste was dat eerste trouwens minder gepland. Met als voornaamste gevolg dat ik een dag onder de Spaanse zon moet inleveren. Omdat daar beter niet over nagedacht wordt, eindigt mijn werkdag op donderdag om 15h00. Na het werk verplaats ik me nog snel naar de Bozar om de ‘It’s Not Only Rock’n’Roll, Baby’-tentoonstelling mee te pikken.
Vrijdag is een formaliteit. Ik probeer mezelf een dienst te bewijzen door vol te houden dat ik het studeren nog niet verleerd ben. Because that’s only rock’n’roll, baby. Passeren de revue: grondwettelijk-, administratief-, en sociaal recht. De micro- en macro-economie hou ik voor zondag en maandag. Onder het motto niet plooien kom ik trouwens enkel maar buiten om wat spullen te gaan kopen in A.S. Adventure. De relevantie hiervan spreekt voor zich. Minder relevant is het blokken op zaterdag, maar een verjaardagsfeestje moet voor de nodige verstrooiing zorgen.
De conclusie op zondag zal navenant – volledig rock’n’roll – zijn: nooit overdrijven met verstrooiing. Dergelijke situaties dreigen immers altijd op een point of no return te stranden waarbij je weet dat er meer inzat, maar het er niet uitkwam. Een beetje zoals Belgische sporters op de Olympische Spelen, quoi. Hoewel het uitblijven van dergelijke prestaties uiteraard veel meer te maken heeft met een versnipperd sportbeleid en een nitwit van een sportminister, meer dan met een gebrek aan motivatie. Bon, ik wijk af.
Maandag voltrekt zich op dezelfde studentikoze wijze als de vorige drie dagen, maar met wat extra druk. Heel wat extra druk. Tegen de vroege avond begin ik te twijfelen aan mezelf en dat zal zo blijven tot dinsdagmiddag. Tot op het moment dat ik in het examenlokaal zit, met pen en papier, alles neerschrijvend wat ik (nog) weet. Wanneer er ingediend wordt, bevind ik me in vakantiesfeer.
Aftellen.
Naar woensdag die overigens volledig in het teken staat van tanktops, korte broeken en een zonnebril. Terwijl de meeste onder jullie koffie aan het zetten zijn op het werk, zit ik op het vliegtuig richting Madrid. En hoewel er de laatste twee weken meer vliegtuigen uit de lucht gevallen zijn dan in de vorige jaren, sluit ik de ogen en neurie mee: ‘sun in the amazon with the voltage running through her skin. Standing there with nothing on, she gonna teach me how to swim’ (*). Indien die zij een hij zou zijn, laat ik me prompt naturaliseren en open ergens in Andalusië een tapasbar met de Spaanse hunk van mijn dromen. Zoniet, tot over drie weken.
Pukkelpop is de jaarlijkse driedaagse hoogmis voor alles wat en al wie een beetje alternatief ruikt, althans zo blijkt na twee dagen. Niettemin zorgden een stralende zon en een gezonde dosis goede muziek dat dag drie (S16) zich in stijl kon voltrekken. Een overzicht..
Hoewel het mij nog steeds niet volledig duidelijk is waarom Hasselt werkelijk aan de andere kant van België ligt en waarom men er nota bene een alternatief festival wil organiseren, kwamen we na een lange treinrit in Kiewit aan zoals het hoort. Met vertraging. Even werd er (terecht) gevreesd dat The Whip zou worden gemist. De reden hiervoor ligt nogal voor de hand en is eigenlijk geen voorspelbare uitwijding, laat staan het mopje, waardig. In plaats daarvan ging de ticketcontrole vrij vlot. Na hooguit tien minuten aanschuiven stonden we op de wei waar in de vorige weken zowel bejaarden als koeien hadden gestaan. Als je weet dat The Whip (***) op dat moment – letterlijk – hun ‘divebomb’ losliet, klinkt dit maar half zo onrespectvol dan op het eerste zicht lijkt. Het viel trouwens op dat de band zich al heel wat comfortabeler voelde op het podium dan tijdens hun onwennige passage in de Ancienne Belgique eerder dit jaar.
Dat rock ook dansbaar kan zijn moesten de Black Kids (**) bewijzen in de Marquee. De verhoopte ‘party traumatic’ bleef echter grotendeels uit. Of dat nu toe te schrijven valt aan een te beperkt aantal instant hitjes of spijsverteringsproblemen in de tent laat ik evenwel volledig in het midden. In de Shelter (voormalige Skate Stage) maakte het publiek zich op voor pletwals Amen Ra (****), terwijl elders op het festivalterrein de Fuck Buttons alles neermaaiden. Dat laatste is eigenlijk een hypothese want Pukkelpop staat gelijk aan het maken van, af en toe, hartverscheurende keuzes. Dit was er zo eentje. Hoedanook: het democratisch imperatief wees in de richting van Amen Ra, de deliberatie had gelijk. Een loodzware, alles verschroeiende trip. Zorgvuldig opgebouwd en gestaag zwalpend naar de uiteindelijke climax.
In een nog volledig murw geslagen toestand, werden enkele nummers van The National (***) meegepikt. Hoewel dit zowat de meest ongelukkig geprogrammeerde band moet zijn geweest (te vroeg op de middag), opnieuw een ijzersterke doortocht. Wie er niet bij was had ongelijk. In schril contrast met het voorgaande stond Anti-Flag (*), anti-everything. De groep rond frontman Justin Sane fulmineert nu al enkele jaren tegen het ‘neoliberale’ Amerika van Bush jr. en – als we eerlijk zijn – de boodschap is er alvast niet genuanceerder op geworden: na ‘war sucks, let’s party’ hield ik het dan ook voor bekeken. Evenmin overtuigend was MGMT (**). Van bij het begin werd duidelijk dat de setlist van de groep was opgebouwd rond hun drie radiohitjes. Al wat daarnaast werd gespeeld zakte dan ook vakkundig in elkaar en verdween al even snel als het gekomen was.
Een andere teleurstelling was Bloc Party (**) op het hoofdpodium. Van meest belovende indierock tot inspiratieloze b-kantjes die het tot single schoppen. Toegegeven: sinds de nieuw ingeslagen weg kan de band mij minder en minder boeien. Het pijnlijke playbackmoment aan het begin van de set wil ik bovendien zo snel mogelijk vergeten. Ook in de Dance Hall bleek Simian Mobile Disco (*) niet echt in staat om lang te boeien. Het duo surft dan ook samen met wat andere dansmuziekhypes op Daft Punkesque golven, maar slaagt er verder niet in om het eigen werk effectief van een eigenzinnige smoel te voorzien.
Wie daar wel in slaagt is M83 (****). De avant-garde of noem-het-hoe-je-wil die dit Frans kwartet brengt werkt altijd wel een beetje hypnotiserend. Crystal Castles (**) tenslotte mocht mijn programma aflsuiten. De manier waarop dat gebeurde was enigszins bizar te noemen. Een act bestaande uit twee stroboscopen, wat 8bit-beats en een in hogere sferen vertoevend en micro lippend ‘zangeresje’ dat wel lijkt weggelopen te zijn uit een slechte pornofilm kan je bezwaarlijk een act noemen. De nokvolle tent leek echter minder kritisch te zijn en droeg de frontvrouw – letterlijk – op handen.
Alles bij elkaar genomen maakte Pukkelpop 16/2008 niet echt een goede beurt. De tijd waar je ontdekkingen deed op het festival lijkt voorgoed voorbij. Het zijn de groten der aarde die (terecht) headlinen, maar het zijn de kleintjes die de sterkste shows afleveren. Samen met de almaar duurder wordende (drank)prijzen (met €2,25 per consumptie wordt ook Pukkelpop duurder) is dit misschien de meest jammerlijke evolutie.
Indien ik de draad, waar vorige week achtergelaten, terug oppik, kan ik slechts twee conclusies trekken. De eerste is dat ik op vrijdag niet ontdekt ben door een talentenjager in het zwembad. Ten tweede heb ik evenmin de job van mijn leven aangeboden gekregen. Shit luck, hoewel de postrationalisatie aangeeft dat het om uitgesteld geluk zou gaan. Maar laat ons niet op de zaken vooruitlopen en beginnen bij het begin.
Metaforisch gesproken beleef ik tijdens het weekend mijn eigen ‘Requiem For A Dream’, maar dan beter. De lux aeterna raast als een bezetene door het huis en wordt op de hielen gezeten door beats die je enkel maar in ondergrondse nachtclubs vindt. Onvermoeibaar wordt er gedronken en gedanst. Op zich een vanzelfsprekendheid, want werkelijk élke reden is goed om toe te geven aan buitensporige excessen. Zelfs het ontbreken van verantwoording daartoe is al een verantwoording op zich. Maar het leven in fluoriserende kleuren heeft onmiskennelijk ook nadelen. Eén ervan is het schrille contrast met de werkelijkheid. Het openspatten van de geleefde luchtbel. Het detoxen. Het gehele om het even wat, dat op gelijk welk moment, veel te veel lijkt.
De relevantie van maandag ontbreekt me volledig. Behalve dan misschien dit. Mijn chef roept mij even alleen. Ze laat de woorden financieel adviseur, project, benoeming en doorgroeimogelijkheden vallen. Ik besef dat ik mijzelf geen houding weet aan te meten, maar troost mij niet eens de moeite om de situatie te corrigeren. (En wel om de reden die ik in bovenstaande paragraaf al vermeld heb.) Hoewel ik mijn brein voel fixeren op het woord doorgroeimogelijkheden, kan ik niet zeggen dat het voorstel mij echt warm maakt. (Nog steeds om diezelfde reden.) Ik mompel de woorden geen financiële achtergrond, zal er wel over nadenken en bedankt. Uit automatisme ga ik na het werk terug zwemmen. Ik overdrijf niet als ik zeg dat er geen fut meer inzat.
Dinsdag voltrekt zich op hetzelfde elan. Het heeft geen zin om dingen te verbloemen – laat staan vertellen – die niet gebeuren. In plaats daarvan tikt de klok van acht tot vier. Ik tel mee af en snoep na het werk van een lichte krachttraining in combinatie met 6km intensief lopen. Op woensdag wordt exact hetzelfde gedaan, maar dan in het zwembad. Na 4×200m en 2×100m vliegt de badmuts aan de haak en neem ik, in gedachten althans, al dat edelmetaal in ontvangst. De overwinning smaakt zoet, de concurrentie is onbestaande. Ongeacht de lichte overdrijving, zijn het dit soort van voorspelbaarheden die me meer van mijn bestaan doen houden.
We zijn donderdag vandaag. Dit betekent zoveel als de laatste werkdag van de week. De resterende voorspelbaarheden bestaan uit een kracht- en uithoudingsprogramma in de fitness en een intervaltraining zwemmen. Tot slot en bij wijze van filosofische annex werd ik deze ochtend trouwens overmand door de mistige Brusselse torens badend in een gelige ochtendgloed. Een overweldigend, maar overwegend warm gevoel van het ‘echte’ leven. Anders dan voorgesteld, lijkt alles wat op zijn plaats te vallen.
En dat terwijl het net datzelfde existentialisme is dat cynische sprongen maakt. Waar het leven voor de een enkel maar bergaf meer gaat, is de andere nog maar net aan zijn klim begonnen. Tenzij daar verandering in zou komen, tot volgende week!
Het was de Griekse wijsgeer Pythagoras die stelde dat alles in het leven uitdrukbaar is in getallen en harmonische verhoudingen. Wanneer de mens met situaties wordt geconfronteerd waar de conventionele verklaringen van de wetenschap falen, zoekt hij aldus zijn heil in toevalligheden. Maar laat ons een lang verhaal niet te kort maken en aldus beginnen bij het begin.
Zondagen zijn de ideale gelegenheid om dingen te doen die je anders niet doet. Een ‘palmiéke’ kopen om in de badkamer te zetten bijvoorbeeld. Voor zij die nog twijfelen: gemakkelijk in onderhoud, weinig water en licht nodig, én gegarandeerd een permanent vakantiegevoel. Dat laatste is eigenlijk enkel ’s avonds van toepassing, want ’s morgens herinnert het ding je vooral aan het feit dat er dringend op vakantie moet worden gegaan. Wat je ook kan doen is voor de brunch Royale gaan in Cafe Parti. Royale omdat, als levensgenieter annex homoseksueel, elke gelegenheid goed genoeg is om champagne te drinken en je te goed te doen aan een hoop (lekker) eten. Natuurlijk ook omdat na zondag, maandag volgt.
Op maandag werd er trouwens (hard) gewerkt van 8h tot 16h. Een ritueel dat zich voor de rest van week op eenzelfde wijze zou voltrekken. En wanneer ik erover nadenk dat hoogst waarschijnlijk ook voor de rest van mijn leven zal doen. Bij wijze van een imaginaire frustratie zou ik hier een volledige gedachtesprong kunnen maken over pendelirritaties. Al zou dat, functiegewijs, vloeken zijn. In de eigen kerk. In plaats daarvan ga ik maandag na het werk zwemmen. Na enkele honderden meters voel ik dat de spierontsteking in mijn bovenarm nog niet volledig weg is, en tevens blijft een zeurende kniepijn mij parten spelen. Meteen wordt mijn sportschema van de week omgegooid geschrapt. Diezelfde avond heeft ’s levens harmonische verhouding nog meer cijfer nullen in petto. Van kwaad naar erger. Respectievelijk begeeft mijn iPod het, en krijg ik het slechte nieuws dat een vriend in een terminale levensfase zit.
Logischerwijs staat dinsdag meer dan heel even stil. Hoewel ik zo weinig mogelijk tracht na te denken over de ondraaglijke lichtheid van het bestaan, word ik er zo ongeveer om het kwartier mee geconfronteerd. Het wordt pas echt pijnlijk wanneer een Gents marktonderzoekbureau mij voor de –tigste keer opbelt om te peilen naar mijn tevredenheid over mijn gsmoperator. Het is niet dat ik mezelf verheven voel boven een ongetwijfeld blonde del met ongetwijfeld witte gelnagels die ongetwijfeld communicatiewetenschappen gestudeerd heeft omdat enkel dat te combineren viel met een gebuisde Miss België-carrière. Neen, ik was gewoonweg niet in de stemming om een vragenlijst te beantwoorden. Bovendien verspilde het dom wicht eigenlijk al twee van haar tien minuten tijd door mij uit te leggen hoe het allemaal in zijn werk zou gaan, nog voor ik kon zeggen dat ik eigenlijk niet geïnteresseerd was. (Bij nader inzien kon het trouwens ook een gebruinde brunette geweest zijn met veel te opvallende lipstick). Ik heb namelijk al altijd een abonnement gehad via mijn huidige en toekomstige werkgever, weet u.
In ieder geval besluit ik op woensdag het torenhoge cliché ‘je leeft maar één keer’ naar de praktijk te vertalen. Hoewel de latente ondraaglijkheid blijft sluimeren, koop ik mezelf een nieuwe iPod en een Martin Margiela kostuum. Van dat laatste is het misschien beter om de prijs hier niet te vermelden. Immers: als ik zou zeggen dat ik voor een winkelwaarde van 1600EUR (zonder korting weliswaar) geld uitgegeven heb aan een pak, zou dat van mezelf een immense karikatuur maken. Dan doen die noodzakelijke apparence impeccable (nodig voor mijn verdere carrièreverloop) en 60% korting er bitter weinig toe.
Vandaag is het trouwens vrijdag 08/08/08. Daarmee is de cirkel van deze post eigenlijk rond. Mijn Metro-horoscoop voorspelde een paar belangrijke carrièrewendingen waar ik best eens over nadenk. Terwijl ik dit schrijf is mijn chef mij reeds komen uithoren, maar heb ik nog geen extravagant of exorbitant neig aanbod voorgesteld gekregen. Tenzij hier tijdens de laatste veertig minuten verandering in komt, word ik straks vast en zeker ontdekt door een talentenjager in het zwembad. Ik hou je allen op de hoogte.
