And It Goes Back And Forth

Indien ik de draad, waar vorige week achtergelaten, terug oppik, kan ik slechts twee conclusies trekken. De eerste is dat ik op vrijdag niet ontdekt ben door een talentenjager in het zwembad. Ten tweede heb ik evenmin de job van mijn leven aangeboden gekregen. Shit luck, hoewel de postrationalisatie aangeeft dat het om uitgesteld geluk zou gaan. Maar laat ons niet op de zaken vooruitlopen en beginnen bij het begin.

Metaforisch gesproken beleef ik tijdens het weekend mijn eigen ‘Requiem For A Dream’, maar dan beter. De lux aeterna raast als een bezetene door het huis en wordt op de hielen gezeten door beats die je enkel maar in ondergrondse nachtclubs vindt. Onvermoeibaar wordt er gedronken en gedanst. Op zich een vanzelfsprekendheid, want werkelijk élke reden is goed om toe te geven aan buitensporige excessen. Zelfs het ontbreken van verantwoording daartoe is al een verantwoording op zich. Maar het leven in fluoriserende kleuren heeft onmiskennelijk ook nadelen. Eén ervan is het schrille contrast met de werkelijkheid. Het openspatten van de geleefde luchtbel. Het detoxen. Het gehele om het even wat, dat op gelijk welk moment, veel te veel lijkt.

De relevantie van maandag ontbreekt me volledig. Behalve dan misschien dit. Mijn chef roept mij even alleen. Ze laat de woorden financieel adviseur, project, benoeming en doorgroeimogelijkheden vallen. Ik besef dat ik mijzelf geen houding weet aan te meten, maar troost mij niet eens de moeite om de situatie te corrigeren. (En wel om de reden die ik in bovenstaande paragraaf al vermeld heb.) Hoewel ik mijn brein voel fixeren op het woord doorgroeimogelijkheden, kan ik niet zeggen dat het voorstel mij echt warm maakt. (Nog steeds om diezelfde reden.) Ik mompel de woorden geen financiële achtergrond, zal er wel over nadenken en bedankt. Uit automatisme ga ik na het werk terug zwemmen. Ik overdrijf niet als ik zeg dat er geen fut meer inzat.

Dinsdag voltrekt zich op hetzelfde elan. Het heeft geen zin om dingen te verbloemen – laat staan vertellen – die niet gebeuren. In plaats daarvan tikt de klok van acht tot vier. Ik tel mee af en snoep na het werk van een lichte krachttraining in combinatie met 6km intensief lopen. Op woensdag wordt exact hetzelfde gedaan, maar dan in het zwembad. Na 4×200m en 2×100m vliegt de badmuts aan de haak en neem ik, in gedachten althans, al dat edelmetaal in ontvangst. De overwinning smaakt zoet, de concurrentie is onbestaande. Ongeacht de lichte overdrijving, zijn het dit soort van voorspelbaarheden die me meer van mijn bestaan doen houden.

We zijn donderdag vandaag. Dit betekent zoveel als de laatste werkdag van de week. De resterende voorspelbaarheden bestaan uit een kracht- en uithoudingsprogramma in de fitness en een intervaltraining zwemmen. Tot slot en bij wijze van filosofische annex werd ik deze ochtend trouwens overmand door de mistige Brusselse torens badend in een gelige ochtendgloed. Een overweldigend, maar overwegend warm gevoel van het ‘echte’ leven. Anders dan voorgesteld, lijkt alles wat op zijn plaats te vallen.

En dat terwijl het net datzelfde existentialisme is dat cynische sprongen maakt. Waar het leven voor de een enkel maar bergaf meer gaat, is de andere nog maar net aan zijn klim begonnen. Tenzij daar verandering in zou komen, tot volgende week!