PKPS16.2008

Pukkelpop is de jaarlijkse driedaagse hoogmis voor alles wat en al wie een beetje alternatief ruikt, althans zo blijkt na twee dagen. Niettemin zorgden een stralende zon en een gezonde dosis goede muziek dat dag drie (S16) zich in stijl kon voltrekken. Een overzicht..

Hoewel het mij nog steeds niet volledig duidelijk is waarom Hasselt werkelijk aan de andere kant van België ligt en waarom men er nota bene een alternatief festival wil organiseren, kwamen we na een lange treinrit in Kiewit aan zoals het hoort. Met vertraging. Even werd er (terecht) gevreesd dat The Whip zou worden gemist. De reden hiervoor ligt nogal voor de hand en is eigenlijk geen voorspelbare uitwijding, laat staan het mopje, waardig. In plaats daarvan ging de ticketcontrole vrij vlot. Na hooguit tien minuten aanschuiven stonden we op de wei waar in de vorige weken zowel bejaarden als koeien hadden gestaan. Als je weet dat The Whip (***) op dat moment – letterlijk – hun ‘divebomb’ losliet, klinkt dit maar half zo onrespectvol dan op het eerste zicht lijkt. Het viel trouwens op dat de band zich al heel wat comfortabeler voelde op het podium dan tijdens hun onwennige passage in de Ancienne Belgique eerder dit jaar. 

Dat rock ook dansbaar kan zijn moesten de Black Kids (**) bewijzen in de Marquee. De verhoopte ‘party traumatic’ bleef echter grotendeels uit. Of dat nu toe te schrijven valt aan een te beperkt aantal instant hitjes of spijsverteringsproblemen in de tent laat ik evenwel volledig in het midden. In de Shelter (voormalige Skate Stage) maakte het publiek zich op voor pletwals Amen Ra (****), terwijl elders op het festivalterrein de Fuck Buttons alles neermaaiden. Dat laatste is eigenlijk een hypothese want Pukkelpop staat gelijk aan het maken van, af en toe, hartverscheurende keuzes. Dit was er zo eentje. Hoedanook: het democratisch imperatief wees in de richting van Amen Ra, de deliberatie had gelijk. Een loodzware, alles verschroeiende trip. Zorgvuldig opgebouwd en gestaag zwalpend naar de uiteindelijke climax.

In een nog volledig murw geslagen toestand, werden enkele nummers van The National (***) meegepikt. Hoewel dit zowat de meest ongelukkig geprogrammeerde band moet zijn geweest (te vroeg op de middag), opnieuw een ijzersterke doortocht. Wie er niet bij was had ongelijk. In schril contrast met het voorgaande stond Anti-Flag (*), anti-everything. De groep rond frontman Justin Sane fulmineert nu al enkele jaren tegen het ‘neoliberale’ Amerika van Bush jr. en – als we eerlijk zijn – de boodschap is er alvast niet genuanceerder op geworden: na ‘war sucks, let’s party’ hield ik het dan ook voor bekeken. Evenmin overtuigend was MGMT (**). Van bij het begin werd duidelijk dat de setlist van de groep was opgebouwd rond hun drie radiohitjes. Al wat daarnaast werd gespeeld zakte dan ook vakkundig in elkaar en verdween al even snel als het gekomen was.

Een andere teleurstelling was Bloc Party (**) op het hoofdpodium. Van meest belovende indierock tot inspiratieloze b-kantjes die het tot single schoppen. Toegegeven: sinds de nieuw ingeslagen weg kan de band mij minder en minder boeien. Het pijnlijke playbackmoment aan het begin van de set wil ik bovendien zo snel mogelijk vergeten. Ook in de Dance Hall bleek Simian Mobile Disco (*) niet echt in staat om lang te boeien. Het duo surft dan ook samen met wat andere dansmuziekhypes op Daft Punkesque golven, maar slaagt er verder niet in om het eigen werk effectief van een eigenzinnige smoel te voorzien.

Wie daar wel in slaagt is M83 (****). De avant-garde of noem-het-hoe-je-wil die dit Frans kwartet brengt werkt altijd wel een beetje hypnotiserend. Crystal Castles (**) tenslotte mocht mijn programma aflsuiten. De manier waarop dat gebeurde was enigszins bizar te noemen. Een act bestaande uit twee stroboscopen, wat 8bit-beats en een in hogere sferen vertoevend en micro lippend ‘zangeresje’ dat wel lijkt weggelopen te zijn uit een slechte pornofilm kan je bezwaarlijk een act noemen. De nokvolle tent leek echter minder kritisch te zijn en droeg de frontvrouw – letterlijk – op handen.

Alles bij elkaar genomen maakte Pukkelpop 16/2008 niet echt een goede beurt. De tijd waar je ontdekkingen deed op het festival lijkt voorgoed voorbij. Het zijn de groten der aarde die (terecht) headlinen, maar het zijn de kleintjes die de sterkste shows afleveren. Samen met de almaar duurder wordende (drank)prijzen (met €2,25 per consumptie wordt ook Pukkelpop duurder) is dit misschien de meest jammerlijke evolutie.