You are currently browsing the monthly archive for oktober, 2008.
Ik stel voor dat ik met deze langverwachte post mijn geanticipeerde comeback maak. Aangezien zowel ik als mijn wolf er niet aan twijfelen dat het voor eenieders zingeving goed is om af en toe eens stil te staan bij het leven, staat deze post volledig in het teken van één en twee november. Zowel in het teken van het leven, maar dus ook van de dood. Want als er een iets is dat de realiteit op televisie aantoont is dat we met zijn allen doodgraag leven.
Vandaar dat ik daaromtrent eigenlijk specifieke wensen heb. In die zin dat ik hoop dat wie nooit over leven en dood zal mogen beslissen de persoon Jean-Marie Dedecker is. Donderdag (30/10) betoogde hij (en met zichzelf de reïncarnatie van ’s mans ego via zijn politieke ‘partij’) in Terzake om het nettoloon aan de index te koppelen om op die manier de koopkracht van jan met de pet te verzekeren. Meer dan een verwoede poging om de economische elite van het sociale herverdelingvraagstuk te vrijwaren en aldus een grotere loonkloof tussen jan en de pet tot stand te brengen, kwam Jean-Marie met weinig goede argumenten over de brug. De vraag is en blijft natuurlijk nog steeds wat wél te verwachten van iemand die pleit voor een nachtwakerstaat, met een zo minimale rol voor de overheid, maar tevens de banken zou nationaliseren?
In ieder geval geen coherent beleid. Op dat vlak is het ‘Gezond Verstand’ van Dedecker in hetzelfde bedje ziek als het VLBelang. Met die laatste gaat het overigens niet zo goed. Afhankelijk van de bron worden de woorden terminaal en intern opgebrand gebruikt. Bij monde van de partijvoorzitter gaat het vooral om een politieke lynchpartij tegen kopstukken van de Vlaamse onafhankelijkheidspartij en zal het Belang blijven strijden totdat de (terminale?) strijd tegen de opheffing van de parlementaire onschendbaarheid van Vanhecke is gestreden. Op de website van de partij valt alvast te lezen dat het te betreuren valt dat een Europese instelling (in casu: het Europees Parlement) meegaat in een politiek proces à la belge. Het vervolg krijgt u ongetwijfeld volgende week in Dag Allemaal.
Deze week valt de eer trouwens te beurt aan Bart De Wever om vier bladzijden van het weekblad te vullen. Merk op dat ik hiermee niet wil zinspelen op ’s mans gewicht/figuur, noch op zijn week als vegetariër. Het interview ging immers over de manier waarop Yves Leterme dezelfde flauwekul verkoopt als zijn voorgangers. Dat is net iets anders dan een interview over tofu, yofu en seitan. Los daarvan lieten beiden mij na degustatie – uiteraard – op mijn honger zitten. Wie ongetwijfeld ook een hongertje zal oplopen, zijn de sociale partners de komende weken. De Eerste Minister, dezelfde persoon die volgens De Wever uit een quatschvaatje tapt, liet alvast weten dat er weinig ruimte is voor loonsverhoging. Volgens het planbureau zou de ruimte zelfs minder dan weinig zijn. Wie is hier de zeveraar?
Kortom: waarnemers voorspellen een hete, politieke herfst. Zelf heb ik er nog niet veel van ondervonden. Tenzij dit zou veranderen: tot de volgende voor meer mooi nieuws uit deze grijze wereld.
Geschiedenis wordt doorgaans enkel door geschiedenisboeken geschreven. Misschien kunnen we tegenwoordig wel met geringe zekerheid op bepaalde zaken vooruitlopen. Dit is het einde van een tijdperk loop ik, en samen met mij nog vele anderen, al een tijdje te denken. Ik heb het dan niet enkel over de crisis in het bank- en financiële wezen, of over overheidsbegrotingen in pseudo-evenwicht. Evenmin over de manier waarop tegenwoordig aan politiek gedaan wordt, of hoe het concept gezond fast-food furore maakt. Niet dat ik dat allemaal niet belangrijk vind – hoewel ik nog steeds van mening ben dat gezond fast-food een contradictio in terminis is –, maar er zijn werkelijk belangrijker dingen in het leven.
Studentenkorting bijvoorbeeld. De beste uitvinding ter wereld, trouwens, die je enkel maar naar waarde weet te schatten eenmaal je uit de studentenboot valt en staat aan te schuiven in de rij van niet-kortingsgerechtigd strontvolk. Want sinds ikzelf geen student meer ben, kan ik logischerwijs ook niet langer gebruik maken van een dergelijke korting bij bv. stedelijke sportinfrastructuur. Het automatisme om ‘student’ te zeggen zit evenwel nog steeds zo hard ingebakken dat ik sinds die bewuste dag in september (de 19e om precies te zijn) elk stedelijk zwembad waar water in staat vermeden heb. Al was het maar omdat de naturalisatie tot Gentenaar afgewacht moet worden vooraleer ik opnieuw tegen een schikkelijk tarief in een overvol zwembad met losers kan gaan zwemmen. Als ik losers zei bedoelde ik eigenlijk studenten die niet kunnen zwemmen maar er toch voor kiezen om een paar keer per week wat baantjes te blokkeren. Je hebt ook volwassenen en gepensioneerden die zich met dergelijke praktijken bezighouden. Zij mogen uiteraard ook tot deze categorie gerekend worden. Kinderen daarentegen niet. Zij hebben nog een toekomst en de mogelijkheden voor zich liggen – die ze beter goed benutten – om een Phelps-carrière uit te bouwen. De enige plaatsen waar ik wel nog (-26) korting geniet zijn achtereenvolgens (Brusselse) musea, financiële instellingen, het openbaar vervoer en de Spades4. Aan u om de volgorde van belangrijkheid te bepalen.
Vandaar dat ik eigenlijk niet langer kan wachten om van -26 naar +30 te gaan. Als het voor jullie hetzelfde is vermeld ik nu dat ik te midden van een aanwervingprocedure bij een overheidsbedrijf zit. Niet dat ik daar eigenlijk veel wil of kan over uitwijden, want zoals gezegd zit ik er nog middenin. Niettemin is ook dit het einde van een tijdperk, al ware het omdat het wel enige repercuties heeft voor mijn financiële toestand. Enkel de noodzakelijke dingen tegenwoordig … én een 22 inch plasma TV. Niet omdat ik veel televisie kijk, maar wel omdat ik wil hebben. HebbeN / heBBen. Mentaal keur ik de aankoop goed onder het mom van laatste economische stuiptrekking voor het ineenstuiken van mijn teerbemind kapitalisme. Hoewel het niet bestaan van dalende koopkracht bij homoseksuele mannen als reden ook al ruimschoots zou volstaan. I try to kid you not.
Is het trouwens al iemand opgevallen dat je uit het woord kapitalisme gemakkelijk ‘kapitalisatie’ kan afleiden? Het gaat hier eigenlijk om een sociale herverdelingstechniek waar Wikipedia je ongetwijfeld van alles (en meer) over kan vertellen. Bij mij deed het vooral mijn tenen krullen als ik zag dat er nog steeds douaneheffingen op post uit Australië worden geheven. What’s next? In ieder geval niet de uitvinding van het internet. Als we in diezelfde ‘post uit de wereld’-context blijven, doet het medium me nog steeds verbazen over hoe klein de wereld tegenwoordig wel niet is. En hoe snel Australiërs zijn in vergelijking met Amerikanen. Want die Amerikaanse post waarop ik wacht overschrijdt nu toch al ruim de één-week-termijn. Blijkbaar zijn ze ginder écht wel met de presidentsverkiezingen bezig. God zegene…
Over God gesproken. Ik moet zo ongeveer tot het besef zijn gekomen dat zowel het einde der tijdperken als de vergankelijkheid der dingen minder erg zijn dan dat ze op het eerste zicht lijken. Vooral als plots 95-jarige oudjes het woord bitchen in de mond gaan nemen. Tenzij ik daaromtrent plots van gedachten zou gaan veranderen: tot de volgende!
Het woord ‘slot’ leest u inderdaad correct. Wegens het ontbreken van cruciale factoren zoals ‘zin’ en ‘tijd’ beperk ik mijn reisverslag tot deze laatste post. Wat u nog krijgt van mij is datgene wat ik had beloofd: wat foto’s en een hoopje statistieken.
ROUTE (citytripping/km)
Landen deden we in Madrid en de homovlag werd voor het eerst gehesen in Cordoba. Van daaruit ging het naar Granada: de studentenstad bij uitstek met bijhorend nachtleven. Op een geïntoxiceerde verjaardagsbash in een cocktailbar met een Cubaanse naam en goedkope mojito’s na, was er trouwens niet veel tijd om ondergedompeld te worden in de studenten- en uitgaanssfeer. Meer zelfs, af en toe hadden we zin in niet zo kosmopolitische toestanden en zochten we rust in een godvergeten bergdorp met een al even belachelijke naam: Trevelez. Als ik zeg godvergeten bedoel ik eigenlijk al lang vergeten. Zo lang vergeten dat ik mezelf nog steeds afvraag of dat dorp op een recente wegen- en/of stedenkaart terug te vinden is.
Als bij wonder bleek dat zeer zeker nog het geval te zijn, en meer zelfs, éénmaal per dag kwam er nog een bus langs die met als bestemming de bewoonde wereld had. Die bewoonde wereld werd teruggevonden in Almeria. Kenners spreken van het Valencia van tien jaar terug (en hopelijk over tien jaar het Valencia van nu). Zonder enige walging zeg ik: groot Antwerpen. En dan bedoel ik inderdaad dat de rest rond Almeria parking is. Het natuurgebied en naar een hemels paradijs genoemde kuststrook Cabo de Gata uitgezonderd. Hoewel dat die laatste tot ‘Cabo de Kaka’ zou worden gedoopt eens we er strandden. Dat stranden mag overigens – naar eigen keuze – zowel letterlijk als figuurlijk opgevat worden. Op zo’n moment wou je dat je naar een stierengevecht in Ronda stond de kijken. Het voordeel van op vakantie te zijn, is dat je dat dan werkelijk ook doet. Het mocht echter niet baten. Bij gebrek aan stieren en stierenvechters bestonden de plannen erin om van daaruit Gibraltar en Tarifa aan te doen. Voorwaardelijke wijs omdat het non-paradijs Cabo de Kaka nog het paspoort van David bleek te herbergen.
Na wat gevloek, gemopper en getelefoneer werd een tussenoplossing gezocht. Gibraltar en Tarifa werden geschrapt en in plaats daarvan gingen we rechtstreeks naar Cadiz. Als het paradijs bestond dan lag het zeker en vast hier. David werd er verliefd op een politieagent en ik verweet hem voor de rest van de reis een uiterst voorspelbare Cadiz Police Twat. Ikzelf ben eerder fan van het Sevilla Police Squad. Met dank aan de hete lucht en Madonna. U leest de figuur Madonna inderdaad goed. Worship me. De onbevlekte betekenis voor ons lag iets anders dan voor die twintig nichten rondom ons. Na drie weken en 2050 afgelegde kilometers was het tijd om terug naar huis te gaan.
EET- EN DRINKGEWOONTES
Tapas en de bijbehorende gezelligheid vormen een essentieel deel van het sociale leven van de Andalusiërs. Het valt dus niet te herleiden tot zomaar eten, maar is eigenlijk meer een way of life. Een vrij Spaanse manier van leven trouwens, bestaande uit opwellingen en gekwetter. Zonder regels en voorschriften.
Zoals ook uit de grafiek af te leiden valt, moet ik eerlijkheidshalve toegeven dat wij het vaak hielden op supermarkten afschuimen naar ingrediënten om onze eigen maaltijd samen te stellen. Al was het maar omdat werkelijk alles van vlees/vis tot zelfs groenten de frietketel ingezwierd wordt. Het mag een on-ge-lofelijk cliché zijn, maar: hoe vettiger, hoe prettiger.
Wat drankgebruik betreft dreigden we evenwel te ontsporen. Er werden talrijke flesjes Spaanse wijn gekraakt aan prijzen die in de Delhaize ver boven ons budget zouden liggen, maar onder de Spaanse zon vrij goed betaalbaar waren. Anderzijds werden er veel Spaanse pintjes gedronken alsook andermaal genipt van een sangria en een sherry. Laat ons besluiten dat het een al meer noemenswaardiger was dan het andere.
TEMPERATUUR
Onder het mom van met statistieken kun je alles bewijzen had ik nog een mooi grafiekje gemaakt met de maximum- en minimumtemperatuur, alsook de gemiddelde temperatuur tijdens de reis. Een computer zou een computer niet zijn als het onmogelijk te kopiëren viel. Zonder toeters en bellen echter, kwam ik respectievelijk op 37° en 21°, celcius that is. De gemiddelde temperatuur bedroeg iets van 30°C.
FOTOGALLERIJ
via Flickr.
