Line In Fire

Ik ga er vanuit dat jullie allen de gratis Microschoft viruspakketten gedownload hebben, want mijn kijkcijfers zijn de laatste week bedroevend laag. Laat het een geluk bij een ongeluk wezen dat mijn MacBook niet geïnfecteerd is zodat ik jullie opnieuw kan verblijden met de verschrikkelijke ironie des levens.

Het mocht deze week dan wel wapenstilstand zijn, op politiek vlak stonden de messen scherp geslepen. Vooral aan de andere kant van de taalgrens ging men, 11 november ten spijt, opnieuw in het tegenoffensief. Het begon aanvankelijk met hommeles over de drie niet-benoemde burgemeesters en nam daarna proporties aan van (mislukkende?) politieke lynchpartijen. Slachtoffers van dienst waren OpenVLD-ministers Keulen en DeGucht, later mocht partijstrateeg Noël Slangen de rangen sluiten. Aanvankelijk had het gekissebis iets weg van een stellingenoorlog, maar al snel ontaarde het in een vermeende slachtpartij met collaboratie in eigen rangen. Opnieuw bleek dat er van een Vlaams front al helemaal geen sprake is.

Waarvan er ook allerminst sprake is, is een coherent federaal regeringsbeleid met toekomstvisie. Kamerlid Guido De Padt (OpenVLD) kwam op het schitterende idee de spoorwegvakbonden eens een loer te draaien. Ware het niet dat hij zich lelijk misgreep aan het feit dat je spoorwegvakbonden geen loer kunt draaien. Toch niet bij monde van een liberale vakbond die amper leden telt en aldus geen werkingsmiddelen heeft. Maar ook de oppositie maakt zich schuldig aan ongefundeerde niemendalletjes. Groen! bijvoorbeeld, lanceerde een wetsvoorstel – overigens wel een heel verdienstelijk – om een belasting te heffen op korteafstandsvluchten. De vliegtaks light, zeg maar. Ik hou wel van voorstellen die het geld halen waar het zit, bij de grootverdieners that is, maar ik kan me niet ontdoen van de idee dat de partij de groene fee op bezoek had toen vorige week eigenlijk bekend raakte dat de volledige vliegtaks naar de prullenbak verwezen werd. Ondertussen stel ik me trouwens de vraag of er nog socialisten in het Parlement zitten. Het antwoord is ongetwijfeld ‘ja’. Al blijkt oppositie voeren nog steeds geen prioriteit.

Wie ook nog altijd in het Parlement zit is premier Yves Leterme. Na een kort staakt-het-vuren ligt de Eerste Minister opnieuw volledig in de vuurlinie. Dit keer kan hij rekenen op een minder gunstige positie op de oorlogsvelden. De Europese Commissie beweerde immers dat hij zou gelogen hebben over de zgn. niet-bereikbaarheid van de instelling in volle Fortiscrisis. Leterme repliceerde kurkdroog dat hij m.b.t. de persoonlijke beschuldigingen wel zelf een robbertje zou vechten met EU-commissaris Kroes.

Ik stel voor dat, in afwachting van meer van dat soort lekker nieuws, eenieder voor zichzelf uitmaakt wie of wat wel of niet te geloven.