I Won’t Be Home For Christmas

BESTE BOEK
Zonder enige twijfel ‘Extremely Loud and Incredibly Close’ van Jonathan Safran Foer. Het boek herbeleeft de tragedie van 9/11 door de ogen van een negenjarige die zijn vader verliest bij de terroristische aanslagen. De knaap gaat op zoek naar antwoorden op het waarom van zijn verlies en botst daarbij al gauw op een pijnlijk familiegeheim dat hem dichter bij zijn overleden vader moet brengen. Enorm scherp van de hand gedaan, daarbij balancerend tussen uiterst grappig en hartverscheurend ontroerend.

BESTE/SLECHTSTE RADIO & TV
Ik kijk/luister daarvoor te weinig tv en radio.

BESTE CD
- nationaal: Amenra – Mass IV
- internationaal: Bloc Party – Intimacy

BESTE FILM
- nationaal: Le Silence de Lorna
- internationaal: The Dark Knight

BESTE CONCERT
- nationaal: Amenra, Pukkelpop Hasselt
- internationaal: Clint Mansell, Vooruit Gent

BESTE TONEEL
Ik denk dat iedereen het erover eens is dat de Belgische politieke situatie al lang geen toneel meer genoemd kan worden, maar stilaan meer en meer neigt naar een Griekse tragedie inclusief persoonlijk intriges. Vandaar de (moeilijke, doch doorslaggevende) keuze voor het beste toneel als zijnde alle (schijn)bewegingen afkomstig uit liberale politieke families. Dat hen zo snel mogelijk de electorale dolkstoot gegeven wordt zodat de politieke klasse zich toch al van één plat opportunisme kan loswrikken.

TREND/GEBEURTENIS/EVOLUTIE
De herdefiniëring van het concept ‘vriendschap’ via Facebook, en bij uitbreiding alle ‘social networking’ websites. In diezelfde context ook de manier waarop sommige mensen met het medium omspringen. Niet alleen qua tijdsbesteding, maar ook op vlak van het tegen wil en dank te grabbel gooien van persoonlijke informatie. Orwell op zijn kop.

Een andere opmerkelijke evolutie is het defaitisme in de politieke arena en het tempo waartegen de Belgische consensusdemocratie is gaan afbrokkelen onder een discours van ‘responsabilisering’ en ‘goed bestuur’. De federale malaise mag dan wel deels het gevolg zijn van de historisch conflictueuze aard van het Belgische model (bipolair federalisme, dus altijd twee gemeenschappen die lijnrecht tegenover van elkaar komen te staan); de onwil of onmacht om daaraan iets te veranderen, alsook het gebrek aan leiderscapaciteiten en de te grote nadruk op persoonlijk gewin, maken van de huidige politieke klasse ‘heersers’ om zo snel mogelijk te vergeten. Het opnieuw laten opdraven van oude coryfeeën, waartegen sommigen bovendien sans gêne durven vetoën, bevestigt dit immorele beeld enkel maar: du jamais vu.

Tot slot ook nog wat revolutie meer dan evolutie op persoonlijk vlak door o.a. de geboorte van mijn petekindje, het vinden van een goed lief, het omringd worden door een aantal heel fijne mensen en door het (als schoolverlater) snel werk te vinden en datzelfde werk als bij wonder nog graag te doen ook.

The Lion and The Lamb

Nu ons land min of meer (officieel) zonder regering zit en de standstill op enkele stoten na totaal is, moet er zo snel mogelijk geprofileerd worden. Uiteraard brengt dat hardnekkige geruchten met zich mee. Om alle misverstanden te vermijden: ik ding niet mee naar het Eerste Ministerschap. Ik heb namelijk andere prioriteiten en ambities. Bovendien ben ik nog steeds in de overtuiging dat je slechts één keer per geleefd leven uit de kast komt. Laat ons het erop houden dat mijn outing allerminst politiek was. There, I said it.

Over spreken, zwijgen, zilver en goud gesproken … Ik vraag me af of het van niets weten en het doorschuiven van de eigen taken naar een ander eigenlijk common policy is in overheidsbedrijven? Ik ga ervan uit dat het antwoord volmondig ‘ja’ is, wat meteen alle pijn voortvloeiend uit het besef (na vandaag) nog drie dagen te moeten werken volledig verzacht. Al wie trouwens beweert dat er niet gewerkt wordt bij de overheid raad ik aan om (uitzonderlijk nog tot 1 januari) een kijkje te komen nemen. Maar goed. Het is allerminst mijn bedoeling om dit medium tot een digitale klaagmuur te verheven. Daar hebben we tenslotte nog altijd Facebook voor, wat een soort voyeurisme is (en blijft) waarover je jezelf niet schuldig hoeft te voelen want iedereen doet het.

Wat niet iedereen doet is bij Fresco thuis in de zetel zitten. Zelf ben ik het trouwens ook maar post-factum te weten gekomen. Neemt uiteraard niet weg dat alle aanbiddingverzoeken in mijn richting vanaf nu aanvaard worden want MY BUMBUM WAS ON HIS COUCH!

Tot slot nog enkele trefwoorden om ongelukkige gezichten te vermijden bij het openen van de talrijke pakjes onder de kerstboom: apparat (things to be frickled), diskjokke (staying in), grace jones (hurricane), kanye west (808s & heartbreak), linkin park (road to revolution), mr. oizo (lambs anger), cut copy (in ghost colours), patrick wolf (battles), rex the dog (the rex the dog show), jonathan safran foer (everything is illuminated / extremely loud incredibly close), aussiebum (if you’re taking out your insecurities on someone else), Disneys Ratatouille, Pixars Wall-E.

Et voilà.
Terminé.