You are currently browsing the monthly archive for januari, 2009.
Ere wie ere toekomt. Ondertussen word ik al ruim twee maanden geflankeerd door mijn fantastisch lief. Waar het met vorige vriendjes nooit is gelukt, ging het nu bijna vanzelf: ik heb het dan uiteraard over zijn fantastische blog die je hier kan vinden. Uit het oog, uit het hart. Het wordt zo’n beetje de ‘triple bottom line’ van deze blog. Om mijn uitgedund publiek van drie lezers vooralsnog te plezieren ondernemen we bij deze een (nieuwe) reanimatiepoging.
Dat vegetariërs beter zouden kussen is al een tijdje geweten. Meer recent zouden studies ook aantonen dat vegetariërs betere seks hebben, althans als we de reclamespot van dierenrechtenorganisatie PETA mogen geloven. In de spot, ik citeer, “verrichten schaarsgeklede vrouwen seksuele handelingen met asperges, broccoli en een pompoen” (DS 29/01/09). Einde citaat. Op zoek naar een oorzakelijk verband kan ik enkel maar vaststellen dat experimenteren met groenten niet langer het exclusieve terrein is van homoseksuelen en pubers, maar dus ook van vegetariërs. Of van vegetarische homoseksuele pubers. U snapt ongetwijfeld mijn punt.
Over snappen gesproken: de griep is in het land. Als je de Wikipedia erop naleest, kom je te weten dat het influenzavirus getipt wordt als één van de middelen bij uitstek – hittegolven, aardbevingen en andere natuurrampen buiten beschouwing gelaten – om de vergrijzing(skost) op te vangen. Om te vermijden dat sommige politieke partijen van deze alinea een programmapunt zouden maken, aardbevingen zouden initiëren of zelfs beslissen om de sluizen te Nieuwpoort terug open te draaien; wil ik voor alle duidelijkheid toch even vermelden dat alles na de eerste zin van deze paragraaf volledig verzonnen is.
In de categorie: niet verzonnen maar bijna te goed om waar te zijn, kun je tegenwoordig online treinvertragingen raadplegen. Intern maken zowel infrastructuurbeheerder Infrabel als vervoersmaatschappij NMBS al langer gebruik van het systeem. Vanaf nu wordt dergelijke informatie dus ook opengesteld voor het grote publiek. Een institutionalisering van vertragingen, ondanks de absolute prioriteit van beide maatschappijen om treinen op de tijd te laten rijden. Het goede nieuws is dus dat, tenzij u blind bent of niet over een internetaansluiting beschikt, er werkelijk geen reden meer is om te klagen wanneer je staat te verkleumen op een perron.
De wetenschap tekende deze week een duidelijke productiviteitsboom af: in Groot-Brittannië kwamen wetenschappers bijvoorbeeld tot het inzicht dat blije koeien meer melk geven, terwijl uit onderzoek van Lightspeed Research blijkt dat ongeveer 58% van de online daters al eens belogen is geweest. Het zal je maar overkomen dat die zwaar geschapen, gespierde hunk een vegetarische homoseksuele puber blijkt te zijn.
Tenzij ik in bed geveld lig met het influenzavirus, belogen wordt door 42% van de online gemeenschap of ondanks een voorspelde treinvertraging toch sta te verkleumen op een perron: tot de volgende!
Op maandag kom ik aan op het werk en denk met veel weemoed terug aan het weekend dat ik grotendeels in bed heb doorgebracht. Uit moeheid, om alle misverstanden te vermijden. Uit principe houd ik me dus enkel bezig met koffie slurpen, slechts Frans spreken en aan een algoritme van twintig minuten het toilet te bezoeken. Zij die er nog aan zouden twijfelen, kunnen vanaf nu op beide oren slapen: jullie belastinggeld wordt meer dan goed besteed.
Het begon mij vandaag trouwens te dagen dat ik zo weinig human interest op mijn blog heb. Voor de zeeplezers heb ik in volgende paragrafen voorzien:
“Op maandag kom ik aan op het werk en denk ik met veel weemoed terug aan het weekend dat ik grotendeels in bed heb doorgebracht. Ik lag er samen met mijn fantastisch lief. Dewelke overigens nog steeds dezelfde is als eind vorig jaar, maar dan een maand ouder. Het overdadig alcoholmisbruik de avond voordien bracht ons diep in de dag dichter bij elkaar. Niet op elkaar, om alle misverstanden te vermijden.”
En
“Uit principe houd ik me op maandag enkel bezig met koffie slurpen uit een kop van Douwe Egberts. Als er daarover nagedacht wordt, dan kan de conclusie getrokken worden dat ik een aan koffie verslaafd marketingslachtoffer ben. Alsof dat nog niet erg genoeg is, waag ik me ook aan een mondje slecht Frans. Let wel: als ik drink, doe ik dat met mijn mond toe. Soms ook wel met mijn mond open, maar dit keer was dit niet het geval. Het frequenteren van het toilet had dus met niets anders te maken dan een te hoge waterspiegel.”
Bon. Genoeg gezeept. Even serieus nu. Vandaag zag ik voor het eerst de diep ingesneden cleavage van mijn vrouwelijke collega. Op de crack van mijn Franstalige, mannelijke collega blijft het wachten. Maar zoals ze beiden zo liefelijk mooi kunnen zeggen: ‘des belles choses sont faites pour être vues’. Ik blijf (af)wachten.
Ondertussen doet hoop in onzekere tijden leven. Ik h2oo9p alvast op goede nieuwe platen van Antony & The Johnsons, Depeche Mode, Massive Attack, Melissa Auf der Maur, Mstrkrft, Patrick Wolf, Pet Shop Boys, Placebo, Stars, Röyksopp en Thursday. Met niet-exclusieve noch –limitatieve groeten.
Als de rendieren terug op stal staan en de kerstman zich waarschijnlijkheidshalve voor nog eens een jaar suf ligt te rukken, moet het nieuwe jaar ongetwijfeld al ingezet zijn. Wat mij betreft: met de beste wensen voor datzelfde nieuwe jaar. Het belooft in ieder geval al een jaar met evenveel nullen te worden als dat voorheen. Twee, namelijk.
Ha!Ha! Haha!
Bon. Mijn humor ten spijt, waren er opvallend weinig nullen onder de kerstboom dit jaar. Een ontgoocheling minder omdat mijn wishlist’o8 op de valreep vooralsnog voor het grootste deel werkelijkheid is geworden / een opluchting meer omdat ik geen ‘oeghs’ en ‘aaghs’ heb moeten faken. Niet dat ik dat ooit zou durven doen … maar eens in nauwe schoentjes gedreven durft een mens al rare sprongen maken, niet waar?!?
In ieder geval bestaan mijn goede voornemens er dit jaar in dat ik er eigenlijk geen gemaakt heb. Wat me meteen bij de essentie van deze paragraaf brengt. Zijnde dat ik zonder voornemens eigenlijk al een fantastisch individu ben. Over mijn keuze om in deze context het woord individu te gebruiken is trouwens nagedacht. Mens zou mij logischerwijs te menselijk maken. Niet dat ik dat niet ben, maar dáár zouden inherent minderwaardigheidscomplexen aan te pas komen. Wat ik dus wil zeggen is dat minder dik zijn en/of worden zeker in de hoogste regionen van mijn verlanglijstje voor 2009 staat.
Wat, naast dik worden, zeker niet (langer) in het lijstje staat is aankomen vóór negen uur op het werk als het sneeuwt. Dan glijdt een mens immers al eens wat sneller uit en wordt er – letterlijk – met de deur in huis gevallen. Ware het niet zo lachwekkend geweest, ik zou pleiten dat er premies voor uitgereikt worden.
Zolang dit echter niet het geval is, blijf ik mezelf het recht toekennen om er geheel vrijblijvend van onder te schuiven. Auf wiederhören.
