The Host Of The Show Comes Down

Gisteren staken geheel onverwacht twee goden de Styx over om hun plechtige eeuwigheidgeloften af te leggen. Voor een iemand was het een bewuste keuze de bedorven aardse vergankelijkheid in te ruilen voor een definitieve plek in de zwartgeblakerde Elysische velden; in het treurende collectieve geheugen, herinnerenswaardig en onsterfelijk, toch minstens voor een aantal weken. De andere stuikte letterlijk dood, nog voor de show moest beginnen. Ondertussen heb ik vernomen dat beide sterren (het zijn er nog steeds twee en geen zesenvijftig) het goed stellen. Het duo eet respectievelijk ambrozijn en drinkt nectar, terwijl ze van bovenuit fonkelen en een gloed uitdragen die oproept om en masse op straat te gaan dansen.

En zo zal geschieden. Op zaterdag vindt in Antwerpen de – van een heel toepasselijke naam voorzien – ‘Antwerp Pride’ plaats. De ingrediënten kunt u waarschijnlijk 1-2-3 zelf opnoemen, maar om u op weg te helpen tip ik wansmakelijk schaars geklede homoseksuelen toch als beste samenvatting voor het event in zijn geheel. Maar laat ons er vooral geen doekjes om winden. Hoewel we allen ongetwijfeld steengoede redenen hebben om daar níet aanwezig te zijn, laat staan er ook maar gezien te willen worden terwijl we halfbloot staan te dansen op een boot, voorspel ik dat het tegen valavond blokrijden zal zijn in en rond Antwerpen en dat het terrein betreden zelfs niet meer tot de mogelijkheden zal behoren. Voor wie er nog aan zou twijfelen: Antwerpen = wereldstad.

Over wereldsteden gesproken. Vorige week was ik opnieuw in Berlijn en moest ik mezelf niet hoeven te nuanceren, ik zou claimen dat alles er beter is. Zo is het bijvoorbeeld volledig oké om na veertig jaar openlijk de draak te steken met (homo) Hitler in de musical ‘The Producers’ (Frühling für Hitler). Iets anders is de film annex soundtrack ‘Berlin Calling’ (Hannes Stöhr) met technoheld Paul Kalkbrenner in de hoofdrol. Het is een toch wel zeer realistische documentaire geworden over het decadente nachtleven van de stad. Op een iets minder decadente maar daarom niet minder realistische manier, heb ik in week 24 mijn intrek genomen in mijn Gentse duiventil. De housewarming volgt, evenals de uitnodigingen. Wie tot op heden nog niets gekregen heeft hoeft dus vooralsnog niet te wanhopen.

De (toepasselijke) titel van deze post is trouwens afkomstig uit het nummer ‘Collapse’ van de Amerikaanse groep Sparta. Sommigen zouden het kunnen afdoen als shitty music of silly music, maar laat ons dat vooral niet aantrekken. Tenzij ook ik plotseling de Styx zou overvaren, tot de volgende!