Born in the mid-eighties, I am often referred (by babyboomers) as to be too young to really know what’s going on in this world / in this life. Like many of my Gen-Y peers I grew up watching epileptic seizures triggering music videos on MTV while getting exposed to heavy violence entertainment under the denominator ‘Desert Storm‘. Even though a playstation didn’t have the ability to fire a missile (yet), back then, God would still have a name (e.g. Tony Hawk) and death / loss was associated with the inability to skateboard.

Moreover the world was seemingly in peace until a series of unfortunate events occurred, leaving the world with apparent deep cuts. Paradoxically enough dreams of peace and prosperity went along with fear and repression. If the ‘millenium bug‘ a year earlier was a threat, than we were facing an even bigger opponent now. Abstract enough to kill us all (without mercy). “Seen one, seen them all”, it all applied very well.

Despite these dramatic events it’s not all politics that ‘changed’ the world. At the time the media’s scope was narrowed to every- and/or anything on the war on terrorism, there was a company named after a piece of fruit preparing a larg scale (r)evolution in those same ‘United States’. Yes, in my humble opinion the debut of the iPod in 2001 might also be considered as the dawn of a new era, since it all went a lot further than early adopters telling everyone how cool this next big thing soon would be.

Eight years (and a ton of generations) later, the widespread affection is complete. Although many people are sceptical towards everything that has to do with Apple or Mac, stating products are overhyped (blame them for having some of the best marketeers) and overpriced (I prefer the term fair, since most of their products do meet a real, exclusive need; not really comparable to other standards. And by needs I don’t mean the US Army applications designed to wage digital warfare). To cut a long story short: Me the Geek is totally thrilled about Apple’s latest innovations in music to the extent that I even would buy a fart as long as there’s an apple on it. Welcome, critics.

Besides ‘Californian-productplacement-meeting-real-needs’ and nightmares of not having an iPod touch myself, I do have one other weakness. It’s a love affair with Christian Dior fragrances. It all started out with – pardon my French – une grande bouteille ‘Dior Homme’ trying to gay me up (and managed to do so, obviously). We’re making out for a few years now and recently we decided to take things to a higher level, more intense, deciding that promiscuity is only allowed when (1) the heat (Fahrenheit representation) starts to become unbearable and (2) we’re not doing it with celebrities from the perfume charts (we are not male, boss bottled sluts).

Speaking of lifestyle, I have good news for those who can’t afford a Mai Tai on Friday evening or prefer to head straight home after work. This weekend a celebration of Belgian nightlife takes place in Ghent. ‘This Street is Elektronic‘ kicks off on Friday September 18 with a nocturne at over 40 participating shops in Ghent’s Sint-Pietersnieuwstraat, Lammerstraat, Walpoortstraat and Kortedagsteeg. The party continues on Saturday with pop-up expos, in-store deejay sets and a gigantic party, tagged along ‘This Beat Is Elektronic’, at Vooruit. On the menu are live sets from The (new) Confetti’s and CJ Bolland as well as deejay sets from The Glimmers, Ed&Kim, Zohra, and many more.

But before going out I recommend a warm-up: Erol Alkan & Boys Noize – Waves

Bye.

On the 20th of August a ‘digital friend’ of mine (you might know him too) decided to sell-out and give the scene what it surely was waiting for. Speaking of … slumming stories in English. I still don’t know what bummed me out more: the fact that he decided to start a new cyber life, version 2.0 (I don’t take the change of website URL into account), or the fact that he surely must have been reading my thoughts about considering to start a blog in English. What are the odds (rhetorical)?

Still. If you’re looking for an answer to this question never asked, the answer might as well be zero to none. One will argue that’s about the same size of the void I left since taking a break from updating this blog. But that’s fine if calculated in bytes and bits.

Thus the question becomes: what have I been doing that’s so not worth talking (or even writing) about? A critical thinker would insert ‘much’ here, considering it the truth, as the association goes along: the truth is boring < my life is a total non-event < I am a total bore (not the bear-type though). By doing so ruling out the major reason of this silent pause, which is lack of inspiration.

Surely there are other reasons why the writer in me dozed off. Watching television series must be one of them. I found myself watching ‘Californication’, ‘True Blood’, ‘Dexter’, ‘House MD’, ‘Gossip Girl’ and ‘Secret Diary of a Call Girl’ just to name a few. So if “television killed the radio star” and “reality killed the radio star”, then the radio star must be dead for sure. Moreover übershallowness struck me while I was pumping my muscles in front of a mirror at the gym. The next best thing for scientific research definitely might be the impact of increase in muscle tissue on the decrease of intellectual inspiration. Word on that!

Anyway. For the next two weeks (and a day) I am – what the French like to call – ‘chef de service’ at work. This means I actually do have to work from time to time by taking responsibility over huge amounts of money as well as giving advice on legal matters. Life can be a bitch. Thank god there is Calvin Harris who gives comfort by assuring Monday’s only four days away from the weekend. I don’t know about you, but I put on my shoes and I’m ready for the weekend.

Bye-

Het doet mijn hart een beetje krimpen telkens weer als ik het zie. Soms, meestal, maar altijd net niet. Het doet denken aan een bekende plek. Aan wat zou kunnen, zou moeten maar toch niet is. Het roept vragen op, of het grootste geluk bestaat? Waarschijnlijk niet. Ik zie mensen, kinderen… zoeken naar beschutting, misschien wel hun thuis. Hun toevlucht zoeken. Ik zie een aarzelende maan, ik voel twijfelende druppels. E n d e v o o r t d u r e n d e o v e r g a n g v a n h e t e n e i n h e t a n d e r e. Ik probeer maar kan het beeld niet vasthouden. Ik voel mijn twijfelende ziel. Mijmerend over zijn veloren plek. In zijn constante zoektocht naar antwoorden op vragen, die niemand stelt, waar niemand over praat, waar niemand naar luistert. Terwijl ik goed weet dat het morgen misschien wel eender is.

Gisteren staken geheel onverwacht twee goden de Styx over om hun plechtige eeuwigheidgeloften af te leggen. Voor een iemand was het een bewuste keuze de bedorven aardse vergankelijkheid in te ruilen voor een definitieve plek in de zwartgeblakerde Elysische velden; in het treurende collectieve geheugen, herinnerenswaardig en onsterfelijk, toch minstens voor een aantal weken. De andere stuikte letterlijk dood, nog voor de show moest beginnen. Ondertussen heb ik vernomen dat beide sterren (het zijn er nog steeds twee en geen zesenvijftig) het goed stellen. Het duo eet respectievelijk ambrozijn en drinkt nectar, terwijl ze van bovenuit fonkelen en een gloed uitdragen die oproept om en masse op straat te gaan dansen.

En zo zal geschieden. Op zaterdag vindt in Antwerpen de – van een heel toepasselijke naam voorzien – ‘Antwerp Pride’ plaats. De ingrediënten kunt u waarschijnlijk 1-2-3 zelf opnoemen, maar om u op weg te helpen tip ik wansmakelijk schaars geklede homoseksuelen toch als beste samenvatting voor het event in zijn geheel. Maar laat ons er vooral geen doekjes om winden. Hoewel we allen ongetwijfeld steengoede redenen hebben om daar níet aanwezig te zijn, laat staan er ook maar gezien te willen worden terwijl we halfbloot staan te dansen op een boot, voorspel ik dat het tegen valavond blokrijden zal zijn in en rond Antwerpen en dat het terrein betreden zelfs niet meer tot de mogelijkheden zal behoren. Voor wie er nog aan zou twijfelen: Antwerpen = wereldstad.

Over wereldsteden gesproken. Vorige week was ik opnieuw in Berlijn en moest ik mezelf niet hoeven te nuanceren, ik zou claimen dat alles er beter is. Zo is het bijvoorbeeld volledig oké om na veertig jaar openlijk de draak te steken met (homo) Hitler in de musical ‘The Producers’ (Frühling für Hitler). Iets anders is de film annex soundtrack ‘Berlin Calling’ (Hannes Stöhr) met technoheld Paul Kalkbrenner in de hoofdrol. Het is een toch wel zeer realistische documentaire geworden over het decadente nachtleven van de stad. Op een iets minder decadente maar daarom niet minder realistische manier, heb ik in week 24 mijn intrek genomen in mijn Gentse duiventil. De housewarming volgt, evenals de uitnodigingen. Wie tot op heden nog niets gekregen heeft hoeft dus vooralsnog niet te wanhopen.

De (toepasselijke) titel van deze post is trouwens afkomstig uit het nummer ‘Collapse’ van de Amerikaanse groep Sparta. Sommigen zouden het kunnen afdoen als shitty music of silly music, maar laat ons dat vooral niet aantrekken. Tenzij ook ik plotseling de Styx zou overvaren, tot de volgende!

Op maandag vertrek ik om 0657 geheel op automatische piloot naar het werk. Nog voor ik het station kom binnenstappen, wordt mijn irritatie al gevoed door de mensheid zelve. “Moet er nog (voet)volk zijn?”, vraag ik mezelf af. Het antwoord moet ik jullie allen natuurlijk verschuldigd blijven. Op maandag stel ik namelijk enkel vragen en weiger pertinent om te antwoorden. Toegegeven, dat laatste zorgt soms wel voor wat wrevel. Vooral als ik, eenmaal aangekomen op het werk, iemand zijn werk voor de –tigste keer mag afkraken zonder mij er ook maar een lettergreep voor te moeten verantwoorden. Wie mij niet kent denkt ongetwijfeld dat ik hiervan geniet. De werkelijkheid ligt uiteraard elders. Op de eerste dag van de week word ik eigenlijk het liefst van allemaal met rust gelaten. Door iedereen.

Helaas blijkt dat op maandagen zo goed als onmogelijk. Iedereen wil namelijk weten wat ik het afgelopen weekend uitgespookt heb. Alsof ze ervan uitgaan dat ik per definitie schaars gekleed sta te dansen op de boxen van één of andere vrachtwagen die aan slakkentempo de hoofdstad rondrijdt. Soms zie ik enkelen ervan uitgaan dat ik, opnieuw per definitie, naar slechte muziek luister en het exhibitionistische trekje heb om de hele wereld te laten weten dat ik ondergoed bestel bij aussieBum. Hoewel niets minder waar is, tracht ik dergelijke privézaken zo veel mogelijk binnenshuis te beleven. Ik mag dan wel dogmatisch vasthouden aan het zelfbeschikkingsrecht, op dagen zoals deze vind ik dat sommige collega’s dringend in hun vrijheid dienen beperkt te worden.

Gelukkig is er mijn opvallende nieuwe haarsnit die voor controverse zorgt en radio couloir op een andere frequentie brengt. Ik hoor hier en daar grapjes vallen over de wintervacht van schapen en over het cokegebruik van topsporters. Behoorde ik tot een van die twee categorieën, ik zou het me, zelfs op een maandag, kunnen aantrekken. Nu haal ik enkel mijn schouders op en werk mij, volledig volgens mijn inborst, volhardend door mijn dossiers.

Om 1627 haast ik me naar het station om de trein van 1632 huiswaarts te nemen. Ondanks de onmogelijkheid om op vijf minuten van mijn werk aan het Zuidstation te staan, laat staan effectief ook die intentie te hebben, neem ik toch de trein die ik al de hele dag gepland had te nemen. Wie twijfelt aan de zekerheden des levens, mag er vanuit gaan dat de institutionalisering van vertragingen er wel degelijk één is. Om 1701 kom ik – geheel op tijd – in thuishaven Gent aan en smijt mijn zwemgerief in een sportzak. Op het programma staat 2km, bestaande uit warm up aan 20% (3×50 legkick en 3×50 moderate swim), skills aan 20% (8×100 stroke drill), een main set van 50% (7×150 fast swim) en een 10% cooldown (1×300 easy swim). Wie goed kan tellen merkt op dat dat samen 2450m is, wat bijna een halve km meer is dan gepland. Het licht gaat dan ook volledig uit om 2130.

Op dinsdag overloop ik hetzelfde ritueel als maandag, maar vertrek om 0654 thuis en arriveer op het perron alwaar opnieuw mijn irritatie gevoed wordt door mensen. Dit keer door gepeupel met 2×20kg koffers die klaarblijkelijk geen haast hebben. Mijn trein bleek vroeger dan gepland aangekomen te zijn en stante pede vraag ik mij het volgende af: “Moet er nog (voet)volk zijn in eerste klasse?”. Helaas blijkt het antwoord hierop ‘ja’ te zijn waardoor ik mijn bubble butt in tweede klasse mag gaan nestelen omwille van het gebrek aan een halve zetel in eerste klasse.

Wat volgt dien ik te klasseren onder schichtige blikken van mensen die moeten geweten hebben dat ik niet thuis hoor in tweede klasse. Hoewel ik graag mijn ogen tot 0746 had dichtgedaan blijkt dat onmogelijk te zijn. Het hing van tevoren in de lucht dat het een lastige dag zou worden. Even diep ademhalen, aankomen op bureau, en dan de self-fulfilling prophecy. Waarna werkelijk alles in het honderd loopt. Om 1632 besluit ik mijn biezen te pakken en het op een lopen te zetten, maar daar steken collega’s last-minute een stokje voor. Om maar te zeggen dat het mijn aanwezigheid hier werkelijk onontbeerlijk is. Een trein zonder iPod, maar met talrijke malversaties over het werk later; meen ik dat het tijd geworden is om uit het ‘Stuck In A Moment You Can’t Get Out Of’-gedoe te klauteren. Nu weet men meteen ook waar het vermoeden van mijn slechte muzieksmaak vandaan zou kunnen komen. Ontstressen doe ik door met gewichten te sleuren, het spiegelbeeld van elk spiertje dat beweegt nauwkeurig in de gaten te houden; terwijl ik de dag overpeins en het steeds luider wordende tromgeroffel ten gevolge van het waarnemen van de honneurs als zijnde chef de service voor tien dagen zo snel mogelijk probeer te vergeten.

Op woensdag schijnt de zon al als ik om 0651 de deur thuis achter mij toetrek. Ik snuif wat van de uiterst gezonde stadslucht binnen zonder ook maar een seconde te hoeven vrezen dat dit mogelijk schadelijke gevolgen zou kunnen hebben moest men op dit moment haarstalen van mij opvragen. ’s Morgens meet ik mezelf immers altijd de heroïsche kenmerken van een van zijn voetstuk gevallen topsporter toe. Mijn voorbeeldfunctie beperkt zich echter – in werkelijkheid – nog steeds tot het binnen de stamtijden aankomen op het werk. Wat op deze zonnige dag trouwens ruimschoots het geval is. Na het rechttrekken van een aantal belangrijke dossiers, maak ik om 1007 de balans op: het zal een korte dag worden. Ik kan maar hopen dat het snel 1601 is, want mijn zorgen vandaag reiken niet verder dan op tijd thuis zijn. Laat het weekend maar beginnen.