Er raast een spook door de ruïnes. Of door de fundamenten, afhankelijk van hoe je er naar kijkt. Er zijn dagen, én nachten, waarop ik steevast geconfronteerd word met deze werkelijkheid ook al poog ik er zo weinig mogelijk over na te denken. Jijzelf houdt (hield) het altijd bij een ‘wat moet gebeuren, zal gebeuren’. De eigen ervaring leert dat het dit soort fatalisme is dat als voorbode gebruikt wordt om iets naar de Griekse kalender te verwijzen op een niet eens zo stiekeme manier.

Want als er één iets is dat ze allemaal gemeen hebben is het dat ze nooit willen dat je gekwetst wordt, door hen. Projectie, of in sommige gevallen een valse prospectie. Pas dan klopt het plaatje. Net omdat de waarheid kwetst lijkt het in sommige gevallen beter dat ze niet uitgesproken wordt. In plaats daarvan wordt er een dikke nevel geschept. De duidelijkheid. Ofschoon na een tijdje want duidelijkheid is nooit het middel dat een doel in zich draagt. De pijnlijke stilte daarentegen, is dat wel. Het bindmiddel als het ware, tussen het ‘nu niet’ en het ‘nooit meer’.

Het grote voordeel van de stilte is dat je niets hoeft uit te spreken. In puur economische termen blijft de schuldgraad dus miniem. De uiteindelijke kost verbonden aan de aangegane transactie is met andere woorden verwaarloosbaar klein. Je kan gewoon verder gaan en doen alsof er niets is gebeurd. Zonder enige wroeging. De afwezigheid van een dergelijk ethisch bewustzijn werkt heterostatisch in op de stilte. Ze duwen elkaar steeds verder de hoogte in.

Na exact twee maanden en zes dagen ken ik je genoeg om je grote ongelijk op een aantal vlakken vast te stellen. Behalve dan misschien op dit: dat ik teveel nadenk over dingen.

* de titel is Zweeds voor geestesspoken. 

Er schuift weinig hier. Tussen vorige en deze week zijn er exact twee noemenswaardige dingen gebeurd. Vooreerst klokte ik deze week mijn gebruikelijke rondje watersportbaan af op 21′15”. Mocht er een zekerheid bestaan in dit leven, dan is het wel deze: een betere tijd dan eerdergenoemde zit er niet in. In tweede instantie studeerde ik vandaag af met onderscheiding. Hoewel de post-rationalistatie hier leert dat er wel degelijk meer potentieel inzat, neem ik genoegen met de mij toegekende graad.

Zoals het hoort deed ik vandaag trouwens een impulsieve post-examen aankoop. Gezien het feit dat ik mijn kracht- en looptraining momenteel niet kan combineren met mijn zwemmen (dank u, stad Gent) kocht ik maar een paar skeelers. Het mag dan wel ruim tien jaar geleden zijn dat ik nog op wieltjes stond, de basisprincipes ben ik duidelijk niet verleerd. Nu opnieuw de techniek onder de knie krijgen.

Ondertussen weeg ik trouwens het verder studeren af tegen het gaan werken. Eerlijk toegegeven: de twijfel slaat toe als ik nadenk over wat ik écht wil gaan doen. Niettemin leunt de balans momenteel af richting werken, al blijft de optie verder studeren wel degelijk open. Er lopen een aantal sollicitaties, maar mochten deze vruchteloos blijken, dan zal het waarschijnlijk een specialisatiejaar worden. Time will tell.

Tot slot zal ik ook mijn CV toevoegen aan dit weblog. Potentieel geïnteresseerde werkgevers kunnen mij – uiteraard – altijd mailen. Als er genoeg vraag naar is wil ik ook wel mijn scriptie ter beschikking stellen. Geïnteresseerde lezers, ondertussen zijn we met zijn zeventienen, moeten maar wat gegevens achterlaten.

Een tijdje terug besliste ik een oude gewoonte opnieuw aan te vatten. Sedertdien ga ik opnieuw meermaals (minstens drie keer) in de week zwemmen. Vroeger was dat een automatisme, vier of vijf trainingen per week en op de zevende dag een wedstrijd. Hoewel ik het nog steeds enorm spijtig vind dat ik destijds de badmuts aan de haak heb gehangen, heb ik er wel één ding aan over gehouden en dat is techniek.

Dat techniek belangrijk is zullen enkel geoefende zwemmers toegeven. Want vaak blijft de illusie dat de snelheid van zwemmers gebaseerd is op brute spierkracht, terwijl dat slechts in de helft van de gevallen zo is. Dat zie je trouwens ook in openbare zwembaden. Je hebt er altijd wel een paar die graag tonen wat ze zichzelf geleerd hebben én er bovendien van overtuigd zijn dat ze de snelste zijn. Vaak zijn dat diegenen met een foute techniek en ademhaling. Twee lengtes en ik steek ze voorbij. In schoolslag.

Maar goed. Wat ik eigenlijk wou vertellen is dat iemand mij onlangs aansprak in het zwembad. Vooreerst om mij erop te wijzen dat ik snel zwem (dat is altijd leuker dan het soort dat voortdurend naar je textiel zit te staren), maar vooral om te informeren of ik niet mee zou doen aan het langebaanzwemmen in de Watersportbaan tijdens de Gentse feesten. Er is keuze tussen 500m, 1000m en 2000m.

Hoewel mijn fobie voor vissen groter en dieper is dan de Watersportbaan, lijkt het mij wel eens leuk om te doen. Geïnteresseerden vinden meer informatie onderaan deze post. Ik kijk dan vooral in de richting van (occasioneel) zwemmende medebloggers.

Langebaanzwemmen watersportbaan: 500m, 1000m, 2000m
Info » doris.de.weirdt@skynet.be / 09 227 66 48
Wanneer » zaterdag 19 juli 2008, vanaf 14u.
Waar » Watersportbaan, Kanodreef 1
Linkdump » http://www.vzg.be
Kostprijs » €5

Ik heb het in vorige berichten al uitgebreid gehad over tekenen des Gods. Aangezien ik een dergelijke bijgelovigheid niet wens te extrapoleren, laat staan exploiteren, heb ik mezelf toen (hetzij onder lichte dwang van buitenstaanders) voorgenomen om dergelijke tekens te laten voor wat ze zijn. Dat was tot gisteren. Toen kwam de duivel, niet zozeer spreekwoordelijk, maar wel voor één keer, uit de lucht gevallen.

Op mijn gebruikelijke rondje watersportbaan (dat ondertussen afgeklokt staat op 21’14”) kwam een kraai onder een auto terecht. En dat, beste drie lezers, is eigenlijk een post-factum eufemisme. Want eigenlijk bevond de kraai zich op het wegdek en besloot ze pas weg te vliegen op het moment dat de auto onmogelijk, hoewel remmend, nog kon uitwijken. Dat wil dus zeggen dat het beest tijdens haar laatste bestaansseconden de auto zag komen, maar tevens op datzelfde moment eigenlijk al aan het gaan was. Toegegeven: het is een moeilijke redenering. Maar eigenlijk komt het erop neer dat na het zoenen van de auto het dier onmiddellijk het leven liet. Althans dat is de veronderstelling want ik heb écht niet omgekeken.

Twee dingen zijn hierbij van belang. In eerste instantie de positie van de kraai. Theoretisch gezien moet deze als een exogene factor beschouwd worden, die op geen enkele manier een invloed uitoefenen kan op mijn bestaan. Pas wanneer ik die zwartig soort vogel een bepaalde waarde toedicht kan de kraai een betekenis krijgen. In dit geval, en conform de bijgelovige leer, dicht ik de kraai de elementen toe van brenger van het kwade of doorgeefluik van negatieve energie. De tweede factor is eerder situationeel van aard. Mijn rondje watersportbaan was eigenlijk vooral bedoeld om me te zuiveren van de spanning die het blokken voor mijn (allerlaatste, jawel!) examen met zich meebracht. En ja, misschien ook wel voor het onderhouden en/of op peil houden van allerhande respectievelijke spier- en vetmassa’s.

Net zoals het er in de politieke wetenschap en diverse besluitvormingcircuits soms op aankomt om being the right person, in the right time en at the right place, had ook deze gebeurtenis een dergelijk karakter. In die zin kunnen mijn rondje watersportbaan en de wel bijzonder dode kraai gezien worden als een de facto positief signaal op een goed examen. Immers: het negatieve element werd hier uit de weg geruimd.

Een alert persoon merkt hier, overigens volledig terecht, op dat deze redenering ruis bevat. De situatie kan namelijk een self-fulfilling prophecy zijn. Volgens dit theorema zou ik dus een goed examen afleggen enkel en alleen omdat ik geloofde dat ik een goed examen zou afleggen (d.i. omdat de negatieve elementen morsdood waren). Een andere potentiële verklaring voor de kans op een goed examen is iets evidenter. Net omdat ik de stof voldoende en goed beheerste zou ik een goed examen afleggen. Tot slot zit je in beide gevallen ook altijd met een intermediaire variabele namelijk de factor geluk.

Hoe dan ook: mijn laatste examen aan de Gentse universiteit zit erop. Aan alle goede dingen komt een einde. Na 40 examens (jaja, dat is inclusief mijn zware eerste zit in’t eerste jaar) hou ik het bekeken op wat vier jaar lang mijn alma mater was. Veel zekerheden zijn er momenteel niet, behalve dan dat er een aantal dingen zullen veranderen. De toekomstperspectieven liggen open. De (nog) grote(re) wereld wacht op mij.

Een tijdje geleden liet het Kortrijkse vijftal Amen Ra zijn jongste telg (Mass IIII) op de wereld los. In de gespecialiseerde pers vloeide onmiddellijk veel inkt over het collectief en haar jongste wapenfeit. Met een kettingreactie van lovende recensies tot gevolg, waaronder niet één negatieve.

Het dient gezegd te worden: wie in contact komt met the church of ra heeft weinig keuzemogelijkheden. Wie niet onmiddellijk meegesleept wordt in de doodse mystiek die de band voortbrengt,  ziet op zijn minst twee weken later het licht. Of de duisternis. Afhankelijk van welke perspectieven er gehanteerd worden. Optredens van dit vijftal hebben dan ook meer iets weg van een culte waar een aan het kruis genagelde dode duif slechts een onderdeel van is. Een fosforverlicht podium en wat obscure projecties maken de rite af. Wie zich echter de moeite getroost, ontdekt onder al die symboliek al snel gitaarmuren die omver blazen, drums en bassen die paralyseren en een zang die door merg en bot snijdt. Klaar om alle half geheelde wonden opnieuw open te rijten.

In die zin is Mass IIII dan ook opnieuw een meesterwerk geworden. De plaat borduurt voort op de lijnen die Mass III uitzette en lijkt op het eerste zicht weinig nieuws te onthullen. Toch valt onmiddellijk op dat, in tegenstelling tot zijn voorganger, Mass IIII veel meer nuances bevat en dus ook minder monotoom uit de hoek komt. Er staan weliswaar nog typische Ra-nummers op de plaat zoals ‘De Dodenakker’, een desolaat epos van tien minuten. Of ‘Razoreater’ dat slechts zes minuten (intro ‘Terziele’ buiten beschouwing gelaten) beuken behoeft. Maar anderzijds wordt er ook volop geëxperimenteerd, in hoofde van ‘Aorte. Nous Sommes Du Même Sang’ worden de cleane zanglijnen even boven gehaald. Dit alles moet tot een (dé) grande finale leiden met afsluiter ‘Thurifer. Et Clamor Ad Te Veniat’.

Kortom. Meer dan een verschroeiende hitte en een gitzwarte beleving heeft Amen Ra niet nodig om te overtuigen. Dat het hellevuur zal passeren is alvast één zekerheid, want ‘there’s no end that we will not reach‘.

Linkdump » MySpace / Site
YouTube » Razoreater - Ritual - The Pain It Is Shapeless - Am Kreuz
Live » 26th of June @ De Centrale (Ghent)